جوانی بزرگترین مهمان در فرایند َزندگیست ، وعشق هدیه است که خدا برای روشن نگاه داشتن بزم جوانی آنرا برای ما عطیه داده است . بایسته است  بر وجود هردو عطیه  شکر کرد و به مثابه دو گوهر گرانبها آنرا عزیز داشت.

در روز گار پیری این دو عطیه از بساط زندگی با شتاب فرار میکنند وآنچه برای ما باقی می ماند حسرتگرای در فراق این دوعطیه گمشده است ، که هر گز دوباره به بساط زندگی رجعت ندارند!.