فکرتغییر

روح مجروحم میان این جسد افتاده خوار       کیست تا این جسم را با شد کمی تیمار دار

التهابش در میان خون من مسکن گزین     سینه درد آلود آتش شعله ور لیل النهار

های مردم! نیست اینجا شمه  ئی انس وشرف     رفته از این شهر تان عز وقار وافتخار

های مردم! کودکی درخون شنا دارد دریغ!      چار سوق شهرتان شد آشیان انتحار

 های مردم ! زین خزان خسته دارم بیم وخوف      سالها چشمم براه تا در رسد فصل بهار

های مردم خوی میشی سهم تان از زندگی    گرگها اندر کمین تا خون تان گردد نهار

این مصایب را اگر تقدیر خود دانسته اید     لاجرم از گرگها باشید هردم وامدار

فکر تغییر سرشت خویش را اکنون کنید      ورنه فردای شما ننگین رسوا  وقمار